تسلیت جبرئیل به اهل بیت و عدم رویت او

الکافی (ط - الإسلامیة)، ج‌3، ص221(کلینی: 329)

- عَلِیُّ بْنُ إِبرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: لَمَّا مَاتَ النَّبِیُّ ص سَمِعُوا صَوتاً وَ لَمْ یَرَوْا شَخصاً یَقُولُ کُلُّ نَفسٍ ذائِقَةُ المَوْتِ وَ إِنَّما تُوَفَّونَ أُجُورَکُمْ یَومَ الْقِیامَةِ فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النّارِ وَ أُدْخِلَ الجَنَّةَ فَقَدْ فازَ(آل عمران:185) وَ قَالَ إِنَّ فِی اللَّهِ خَلَفاً مِنْ کُلِّ هَالِکٍ وَ عَزَاءً مِنْ کُلِّ مُصِیبَةٍ وَ دَرَکاً مِمَّا فَاتَ فَبِاللَّهِ فَثِقُوا وَ إِیَّاهُ فَارْجُوا وَ إِنَّمَا الْمحْرُومُ مَنْ حُرِمَ الثَّوَابَ.

امام صادق علیه السلام: هنگام رحلت پیامبر، [اهل بیت] صدایی شنیدند که میگوید: کل نفس ذائقة الموت.... (آل عمران:185) اما شخص[صاحب صدا یعنی جبرئیل] را ندیدند.

- مُحَمَّدُ بْنُ یَحیَى عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الخَطَّابِ عَنْ سُلَیمانَ بْنِ سَمَاعَةَ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ الْمُختَارِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: لَمَّا قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ ص جَاءَهُمْ جَبرَئِیلُ ع وَ النَّبِیُّ مُسَجًّى وَ فِی الْبیْتِ عَلِیٌّ وَ فَاطِمَةُ وَ الحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ ع فَقَالَ السَّلَامُ عَلَیْکُمْ یَا أَهلَ بَیْتِ الرَّحمَةِ کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ المَوْتِ وَ إِنَّما تُوَفَّونَ أُجُورَکُمْ یَومَ الْقِیامَةِ فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النّارِ وَ أُدْخِلَ الجَنَّةَ فَقَدْ فازَ وَ مَا الحَیاةُ الدُّنْیا إِلّا مَتاعُ الْغُرُورِ(آل عمران:185) إِنَّ فِی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَزَاءً مِنْ کُلِّ مُصِیبَةٍ وَ خَلَفاً مِنْ کُلِّ هَالِکٍ وَ دَرَکاً لِمَا فَاتَ فَبِاللَّهِ فَثِقُوا وَ إِیَّاهُ فَارْجُوا فَإِنَّ الْمُصَابَ مَنْ حُرِمَ الثَّوَابَ هَذَا آخِرُ وَطْئِی مِنَ الدُّنْیا قَالُوا فَسَمِعنَا الصَّوتَ وَ لَمْ نَرَ الشَّخصَ.

امام صادق علیه السلام: هنگام قبض روح پیامبر(ص)، جبرئیل به محضر علی و فاطمه و حسن و حسین آمد و گفت: السلام علیکم یا اهل بیت الرحمة، "کل نفس ذائقة الموت.... (آل عمران:185)، امام صادق از زبان حضرات معصومین علیهم السلام نقل می کنند که: صدا را شنیدیم اما شخص(جبرئیل) را ندیدیم.

پی نوشت:

فرق رسول و نبیّ و امام(2)

الکافی (ط - الإسلامیة)، ج‌1، ص176(کلینی: 329)

- عَلِیُّ بْنُ إِبرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ إِسمَاعِیلَ بْنِ مَرَّارٍ قَالَ کَتَبَ الحَسَنُ بْنُ العَبَّاسِ المَعْرُوفِیُّ إِلَى الرِّضَا ع- جُعِلْتُ فِدَاکَ أَخْبِرْنِی مَا الفَرْقُ بَینَ الرَّسُولِ وَ النَّبِیِّ وَ الْإِمَامِ قَالَ فَکَتَبَ أَوْ قَالَ الفَرْقُ بَینَ الرَّسُولِ وَ النَّبِیِّ وَ الْإِمَامِ أَنَّ الرَّسُولَ الَّذِی یُنزَلُ عَلَیْهِ جَبرَئِیلُ فَیَرَاهُ وَ یَسمَعُ کَلَامَهُ وَ یُنزَلُ عَلَیْهِ الوَحْیُ وَ رُبَّمَا رَأَى فِی مَنَامِهِ نَحوَ رُؤیَا إِبرَاهِیمَ ع وَ النَّبِیُّ رُبَّمَا سَمِعَ الکَلَامَ وَ رُبَّمَا رَأَى الشَّخصَ وَ لَمْ یَسمَعْ وَ الْإِمَامُ هُوَ الَّذِی یَسمَعُ الکَلَامَ وَ لَا یَرَى الشَّخصَ.

حسن بن عباس معروفی به امام رضا علیه السلام می نویسد: فدایت شوم بفرمایید فرق بین رسول و نبی و امام چیست؟ ایشان در جواب مرقوم فرمودند: فرقشان این است که جبرئیل بر رسول نازل می شود و رسول او را می بیند و سخنش را می شنود و بر وی وحی نازل می شود و چه بسا در خواب او را ببیند مانند رویای ابراهیم علیه السلام و نبی چه بسا سخن را بشنود و چه بسا شخص [فرشته] را ببیند ولی سخن او را نشنود و امام کسی است که سخن فرشته را می شنود اما شخص او را نمی بیند.

معناشناسی مکارم اخلاق

معانی الأخبار، ص191(شیخ صدوق: 381)

1. حَدَّثَنَا أَبِی رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِی خَلَفٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَحمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ أَبِیهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی عُمَیرٍ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثمَانَ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى الصَّادِقِ جَعفَرِ بنَ مُحَمَّدٍ ع فَقَالَ یَا ابنَ رَسُولِ اللَّهِ أَخْبِرْنِی بِمَکَارِمِ الْأَخْلَاقِ فَقَالَ العَفْوُ عَمَّنْ ظَلَمَکَ وَ صِلَةُ مَنْ قَطَعَکَ وَ إِعطَاءُ مَنْ حَرَمَکَ وَ قَوْلُ الحَقِّ وَ لَوْ عَلَى نَفْسِکَ‌.

مردی نزد امام صادق علیه السلام آمد و گفت: ای فرزند رسول خدا! مرا از مکارم اخلاق آگاه بفرمایید. حضرت فرمودند: گذشت از کسی که به تو ظلم کرده است و ارتباط با کسی که با تو قطع رابطه کرده است و بخشیدن به کسی که از تو دریغ کرده است و سخن حق هرچند به زیان خودت باشد.

2. حَدَّثَنَا أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِیهِ عَنِ النَّضْرِ بْنِ سُوَیدٍ عَنِ القَاسِمِ بْنِ سُلَیْمَانَ عَنْ جَرَّاحٍ المَدَائِنِیِّ قَالَ قَالَ لِی أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع أَ لَا أُحَدِّثُکَ بِمَکَارِمِ الْأَخْلَاقِ قُلْتُ بَلَى قَالَ الصَّفْحُ عَنِ النَّاسِ وَ مُؤَاسَاةُ الرَّجُلِ أَخَاهُ فِی مَالِهِ وَ ذِکْرُ اللَّهِ کَثِیراً‌.

جرّاح مدائنی: امام صادق علیه السلام به من فرمودند: آیا مکارم اخلاق را برایت بازگو نکنم؟ گفتم: بفرمایید. فرمودند: گذشت از مردم و به روی آنها نیاوردن، و سهیم کردن برادر دینی در دارایی خود و بسیار خدا را یاد کردن.

3. حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَحمَدَ بْنِ یَحْیَى الْعَطَّارُ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی عَنْ أَحمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ عُثمَانَ بْنِ عِیسَى عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُسکَانَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ ع قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى خَصَّ رَسُولَ اللَّهِ ص بِمَکَارِمِ الْأَخْلَاقِ فَامتَحِنُوا أَنْفُسَکُمْ فَإِنْ‌ کَانَتْ فِیکُمْ فَاحْمَدُوا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ ارغَبُوا إِلَیْهِ فِی الزِّیَادَةِ مِنهَا فَذَکَرَهَا عَشَرَةً الْیقِینَ وَ القنَاعَةَ وَ الصَّبرَ وَ الشُّکرَ وَ الرِّضَا وَ حُسنَ الْخُلُقِ وَ السَّخَاءَ وَ الغَیرَةَ وَ الشَّجَاعَةَ وَ الْمُرُوءَةَ‌.

امام صادق علیه السلام خداوند تبارک و تعالی مکارم اخلاق را به رسول خدا عطا فرمود، پس خود را امتحان کنید و اگر در شما بود الحمد لله بگویید و به بیشتر از آن راغب باشید. حضرت ده مورد از مکارم اخلاق را برشمردند: یقین، قناعت، صبر، شکر، رضایت، حسن خلق، سخاوت، غیرت، شجاعت، مروت.

پی نوشت(واژه شناسی):

فلسفه بعثت؛ خداشناسی و خداپرستی- توحید(1)

نهج البلاغه، خطبه 147

... فَبَعَثَ اللَّهُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله و سلم) بِالحَقِّ لِیُخْرِجَ عِبَادَهُ مِنْ عِبَادَةِ الْأَوثَانِ إِلَى عِبَادَتِهِ وَ مِنْ طَاعَةِ الشَّیطَانِ إِلَى طَاعَتِهِ بِقُرآنٍ قَدْ بَیَّنَهُ وَ أَحکَمَهُ لِیَعلَمَ الْعِبَادُ رَبَّهُمْ إِذْ جَهِلُوهُ وَ لِیُقِرُّوا بِهِ بَعدَ إِذْ جَحَدُوهُ وَ لِیُثْبِتُوهُ بَعدَ إِذْ أَنکَرُوهُ فَتَجَلَّى لَهُمْ سُبحَانَهُ فِی کِتَابِهِ مِنْ غَیْرِ أَنْ یَکُونُوا رَأَوْهُ بِمَا أَرَاهُمْ مِنْ قُدرَتِهِ وَ خَوَّفَهُمْ مِنْ سَطوَتِهِ ...».

خداوند، محمّد(صلی الله علیه و آله و سلم) را به حق مبعوث کرد تا بندگان خود را با قرآنی که بیان فرمود، از عبادت و پرستش بت ها نجات دهد و به عبادت و بندگی خود هدایت کند و آنها را از اطاعت شیطان به اطاعت خود ببرد تا بندگان بعد از آن که پروردگارشان را نمی شناختند بشناسند تا به خداوند بعد از آنکه او را انکار کردند اقرار کنند. لذا خداوند سبحان در کتابش[ = قرآن]، با نمایش قدرتش و ترساندن مردم از برتری و قهاریتش... تجلی کرد بدون آنکه مردم او را ببینند. 

پی نوشت:

شرایط مردم عرب پیش از بعثت

نهج البلاغه، خطبه26

إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ مُحَمَّداً (صلى الله علیه و اله) نَذِیراً لِلعَالَمِینَ وَ أَمِیناً عَلَى التَّنْزِیلِ وَ أَنْتُمْ مَعشَرَ الْعَرَبِ عَلَى شَرِّ دِینٍ وَ فِی شَرِّ دَارٍ مُنِیخُونَ بَینَ حِجَارَةٍ خُشنٍ وَ حَیَّاتٍ صُمٍّ تَشرَبُونَ الکَدِرَ وَ تَأْکُلُونَ الجَشِبَ وَ تَسْفِکُونَ دِمَاءَکُمْ وَ تَقطَعُونَ أَرحَامَکُمْ الْأَصنَامُ فِیکُمْ مَنْصُوبَةٌ وَ الْآثَامُ بِکُمْ مَعْصُوبَةٌ...

براستی خداوند، محمّد را - درود خدا بر او و خاندانش - برای جهانیان بیدارگر و بیم ‏دهنده برانگیخت و او را امین وحی خویش ساخت. و شما - ای گروه عرب - بر بدترین آیین و در نابسامان‏ترین شرایط می‏ زیستید: در میان سنگلاخهای ناهموار و مارهای پرزهری که از آوازها نَرَمند، گویی کرند. آب آلوده و ناگوار می ‏نوشیدید، و غذای نامناسب و غیر بهداشتی می‏ خوردید، و خون یکدیگر می ‏ریختید، و پیوند خویشاوندی را بریده بودید. بت‏ پرستی میان شما رایج بود و گناهان شما را احاطه کرده بود.

اهمیت غسل روز جمعه در وصیت پیامبر(ص) به امیر المومنین(ع)

جمال الأسبوع بکمال العمل المشروع، ص366(سید بن طاووس: 664)

 فَمِنَ الرِّوَایَاتِ فِی فَضْلِ غُسْلِ یَوْمِ الْجُمُعَةِ زِیَادَةً عَلَى مَا قَدَّمنَاهُ مَا نَقَلنَاهُ عَنْ خَطِّ أَبِی الفَرَجِ بْنِ أَبِی قُرَّةَ قَالَ عَنْ أَحمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ الْجُنْدِیِّ قَالَ حَدَّثَنَا عُثمَانُ بْنُ أَحمَدَ بْنِ السِّمَاکِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو نَصرٍ السَّمَرقَنْدِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا حُسَیْنُ بْنُ حُمَیدٍ بِمِصرَ قَالَ حَدَّثَنَا زُهَیْرُ بْنُ عَبَّادٍ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ عَنْ أَبِی البَختَرِیِّ عَنْ جَعفَرٍ عَنْ أَبِیهِ عَنْ جَدِّهِ ع عَنِ النَّبِیِّ ص أَنَّهُ قَالَ لِعَلِیٍّ فِی وَصِیَّتِهِ لَهُ:

‏ یَا عَلِیُ‏ عَلَى النَّاسِ فِی کُلِّ یَوْمٍ مِنْ سَبعَةِ أَیَّامٍ الْغُسْلُ فَاغتَسِلْ فِی کُلِّ جُمُعَةٍ وَ لَوْ أَنَّکَ تَشتَرِی المَاءَ بِقُوتِ یَوْمِکَ وَ تَطْوِیهِ فَإِنَّهُ لَیسَ شَیْ‏ءٌ مِنَ التَّطَوُّعِ أَعظَمَ مِنْهُ.

پیامبر(ص): ای علی! مردم باید در یک روز از هفته غسل کنند، بنابر این در هر جمعه غسل کن هرچند آب[غسل] را با قوت روزت بخری و گرسنه بمانی؛ چرا که هیچ عمل داوطلبانه ای بزرگ تر از آن وجود ندارد.

پی نوشت:

1. این روایت به خاطر وجود ابوالبَختری وهب بن وهب در سلسله روایت، ضعیف است.

2. و الطَوَى: الجوع، یقال: طَوِیَ بالکسر یَطوَى طَوَىً فهو طاوٍ و طیان أی خالی البطن جائعٌ لم یأکل.( مجمع البحرین؛ ج‌1، ص: 279).

معناشناسی کبر(3)

الکافی (ط - الإسلامیة)، ج‌2، ص311(کلینی:329)‌

- عِدَّةٌ مِنْ أَصحَابِنَا عَنْ أَحمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ غَیْرِ وَاحِدٍ عَنْ عَلِیِّ بْنِ أَسبَاطٍ عَنْ عَمِّهِ یَعْقُوبَ بْنِ سَالِمٍ عَنْ عَبْدِ الْأَعلَى عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: قُلْتُ لَهُ مَا الْکِبْرُ فَقَالَ أَعظَمُ الْکِبْرِ أَنْ تَسفَهَ الحَقَّ وَ تَغْمِصَ النَّاسَ قُلْتُ وَ مَا سَفَهُ الحَقِّ قَالَ یَجهَلُ الحَقَّ وَ یَطْعُنُ عَلَى أَهْلِهِ.

راوی: به امام صادق علیه السلام گفتم: کبر چیست؟ حضرت فرمودند: بزرگترین کبر، «سبک و سخیف شمردن حق» و «تحقیر و طعنه زدن به مردم» است.

- عَنْهُ عَنْ یَعْقُوبَ بْنِ یَزِیدَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُمَرَ بْنِ یَزِیدَ عَنْ أَبِیهِ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع إِنَّنِی آکُلُ الطَّعَامَ الطَّیِّبَ وَ أَشَمُّ الرِّیحَ الطَّیِّبَةَ وَ أَرکَبُ الدَّابَّةَ الْفارِهَةَ وَ یَتبَعُنِی الْغُلَامُ فَتَرَى فِی هَذَا شَیْئاً مِنَ التَّجَبُّرِ فَلَا أَفعَلَهُ فَأَطرَقَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع ثُمَّ قَالَ إِنَّمَا الجَبَّارُ المَلْعُونُ مَنْ غَمَصَ النَّاسَ وَ جَهِلَ الحَقَّ قَالَ عُمَرُ فَقُلْتُ أَمَّا الحَقُّ فَلَا أَجهَلُهُ وَ الغَمْصُ لَا أَدْرِی مَا هُوَ قَالَ مَنْ حَقَّرَ النَّاسَ وَ تَجَبَّرَ عَلَیْهِمْ فَذَلِکَ الجَبَّارُ.

راوی: به امام صادق علیه السلام گفتم من غذای خوشمزه می خورم و بوی خوش استشمام می کنم و اسب چالاک و تند سوار می شوم و غلامم به دنبالم حرکت می کند، آیا این تجبر و تکبر است تا دیگر انجامشان ندهم؟ حضرت سرشان را پایین انداختند سپس فرمودند: جبارِ ملعون کسی است که مردم را هیچ بداند و حق را سبک و سخیف بشمرد. سوال کننده منظور حضرت [از غَمص مردم] را می پرسد، در جواب می فرمایند: کسی که مردم را تحقیر کند و در برابر آنها تکبر و قدرت نمایی کند که چنین شخصی جبار است.

واژه شناسی:

معناشناسی کبر(2)

الکافی (ط - الإسلامیة)، ج‌2، ص309(کلینی:329)‌

- عَلِیُّ بْنُ إِبرَاهِیمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ یُونُسَ عَنْ أَبِی أَیُّوبَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَحَدِهِمَا ع قَالَ: لَا یَدْخُلُ الجَنَّةَ مَنْ کَانَ فِی قَلْبِهِ مِثقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَردَلٍ مِنَ الْکِبْرِ قَالَ فَاستَرجَعْتُ فَقَالَ مَا لَکَ تَستَرْجِعُ قُلْتُ لِمَا سَمِعْتُ مِنکَ فَقَالَ لَیسَ حَیْثُ تَذهَبُ إِنَّمَا أَعْنِی الْجُحُودَ إِنَّمَا هُوَ الْجُحُودُ(صحیح).

امام محمدباقر یا امام صادق علیهما السلام: کسی که به اندازه خَردلی در قلبش کبر داشته باشد وارد بهشت نمی شود. راوی می گوید: "انا لله و الیه راجعون" گفتم! حضرت پرسید چرا اینگونه گفتی؟ جواب دادم: به خاطر آنچه از شما شنیدم. حضرت فرمودند: آنطور که گمان کردی نیست، منظورم از کبر، جُحود [ = انکار حق] است.

استرجاع: یعنی گفتن آیه انا لله و انا الیه راجعون هنگام مصیبت یا احساس هلاکت.

 

معناشناسی کبر(1)

الکافی (ط - الإسلامیة)، ج‌2، ص309(کلینی:329)‌

- عَلِیُّ بْنُ إِبرَاهِیمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ یُونُسَ عَنْ أَبَانٍ عَنْ حُکَیمٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع عَنْ أَدنَى الْإِلحَادِ فَقَالَ إِنَّ الْکِبرَ أَدنَاهُ.

امام صادق علیه السلام: کمترین الحاد، کبر است.

- عَنْهُ عَنْ أَبِیهِ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ عُروَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُکَیرٍ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَبِی جَعفَرٍ وَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالا لَا یَدْخُلُ الجَنَّةَ مَنْ فِی قَلْبِهِ مِثقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ کِبرٍ.

امام محمدباقر یا امام صادق علیهما السلام: کسی که به اندازه ذره ای در قلبش کبر داشته باشد وارد بهشت نمی شود.

ملاصالح مازندرانی: الحاد، انحراف از حق است و مراد از آن نفی خداوند[ = آتئیسم، خدا ناباوری] یا شریک قائل شدن برای او یا اعم از این دو است. کبر یعنی بزرگی و آن عبارت است از یک هیئت نفسانی که از خودبزرگی بینی انسان نسبت به دیگران ناشی می شود. نقطه مقابل کبر، تواضع است.

آداب وقت خواب

الکافی (ط - الإسلامیة)، ج‌2، ص536(کلینی: 329)

- مُحَمَّدُ بْنُ یَحیَى عَنْ أَحمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ وَ الْحُسَیْنِ بْنِ سَعِیدٍ جَمِیعاً عَنِ القَاسِمِ بْنِ عُروَةَ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: تَسْبِیحُ فَاطِمَةَ الزَّهرَاءِ ع إِذَا أَخَذتَ مَضجَعَکَ فَکَبِّرِ اللَّهَ أَربَعاً وَ ثَلَاثِینَ وَ احمَدْهُ ثَلَاثاً وَ ثَلَاثِینَ وَ سَبِّحْهُ ثَلَاثاً وَ ثَلَاثِینَ وَ تَقرَأُ آیَةَ الْکُرْسِیِّ وَ الْمُعَوِّذَتَیْنِ وَ عَشرَ آیَاتٍ مِنْ أَوَّلِ الصَّافَّاتِ وَ عَشراً مِنْ آخِرِهَا.

امام صادق علیه السلام: موقع خواب، تسبیح حضرت فاطمه زهرا بگو(34 بار الله اکبر، 33 بار الحمد لله و 33 بار سبحان الله) و آیت الکرسی و معوِّذتین و ده آیه از اول سوره صافات و ده آیه از آخر آن بخوان.

مرآة العقول فی شرح أخبار آل الرسول؛ ج‌12، ص296:

إن هذه الروایة دلت بحسب الترتیب الذکرى على تقدیم التحمید على التسبیح فی تسبیح فاطمة الزهراء علیها السلام عند النوم، و صحیحة محمد بن عذافر الواردة فیه على الإطلاق صریحة فی ذلک، و کذا روایة أبی بصیر عن الصادق علیه السلام و إن کانت ضعیفة على المشهور، فلذلک ذهب أکثر الأصحاب إلى أن التحمید مقدم على التسبیح مطلقا.

الکافی (ط - الإسلامیة)؛ ج‌2، ص626:

عِدَّةٌ مِنْ أَصحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ إِسمَاعِیلَ بْنِ مِهرَانَ عَنْ صَفوَانَ بْنِ یَحیَى عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع أَنَّهُ قَالَ: مَنْ قَرَأَ إِذَا أَوَى إِلَى فِرَاشِهِ- قُلْ یا أَیُّهَا الْکافِرُونَ وَ قُلْ هُوَ اللّهُ أَحَدٌ کَتَبَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ بَرَاءَةً مِنَ الشِّرْکِ.

امام صادق علیه السلام: هر کس موقع رفتن به رختخواب قُلْ یا أَیُّهَا الْکافِرُونَ وَ قُلْ هُوَ اللّهُ أَحَدٌ بخواند، خداوند عز و جل برای او برائت از شرک را می نویسد.